Met een Arubaanse die ik liefheb
loop ik een rondje Lange Vijverberg.

Ik zie oranje lampen in de bomen.
Voor haar verft bloed de fraaie gevels rood.

Zie ik een ijsbaan in de gladde vijver,
zij hoe een slavenschip wordt opgetuigd.

Ze geeft me nieuwe ogen, die haar rood
voorgoed naast mijn oranje zullen zetten.

Ze mengen doen we niet. Haar oud verdriet,
mijn kinderlijk plezier, we maken plaats.

Dan is het tijd voor koffie. Het Voorhout
verwacht ons, statig en onaangedaan.

ook in: Poxebzie op Pootjes, editie 2011. De bundel wordt gepresenteerd op 28 en 29 mei in de Openbare Bibliotheek Spui en boekhandel Paagman, Den Haag. Het gedicht is te beluisteren tijdens de slotvoorstelling van Poxebzie op Pootjes, theater de Regentes, Den Haag, 18 juni a.s., 20:15 uur.

Het beeld dat je van mij gemaakt hebt
heeft zich tussen ons gezet.
Ik zie wat jij ziet en ik weet:
dat ben ik niet. Ik ben vervormd,
verkleurd. Misschien als ik die ochtend niet,
als jij toen wel -

Het beeld dat je van mij gemaakt hebt,
het beeld dat ik van jou bewaren zal,
minder en minder lijken ze op ons.
O ja, we praten nog, er vallen tussen ons
geen stiltes. Rusteloos bewegen onze handen
de houten monden die we voor de onze houden.

naar 'Camera Obscura (Proefneming)' en 'Camera Obscura' van Haye Smith

ook in: Woord wordt Beeld, Haagse Kunstkring 2011

Ze stonden op, een man, een vrouw,
in flatgebouwen die elkaar aankeken.
Zij vulde een emmer, hij laadde zijn wapens.

Ramen zullen weer vuil worden, mensen niet meer
opstaan. Iemand zal een boek schrijven,
brieven in dossiers stoppen. Niemand zal vastleggen

hoe de vrouw haar lichaam rekte, van de ladder stapte,
de zeem uitspoelde, de radio aanzette,
iets hoorde wat ze niet begreep.

ook in: De Vrede van Den Haag, deel 2, Haagse gedichten over vrede en vrijheid, R.G. Ruijs Stichting, 2011

ACH LIEVE Johan, jij die in jouw tijd
je liet verwennen, maar wel wist als man
te zijn bevoorrecht en met doek en kan
misschien niet overweg kon, maar je strijd
 
hoe man en mens en god in xe9xe9n te zijn
verwoordde als geen ander kon, nee, kan,
wat zou ik je graag spreken man, maar dan
in deze tijd. We drinken een glas wijn
 
en zien wat men met jouw Vereerde doet:
nog maakt men hem een doel om voor te sterven,
 
nog geldt het doden in zijn naam als goed,  
nog wil men zxf3 het paradijs bexebrven. 
 
Zon, Bach en Kant, ze troosten, als jouw woorden,
maar Zon, Bach, Kant noch zij stoppen het moorden.

(antwoord op:

‘K BEN Brahman. Maar we zitten zonder meid.
Ik doe in huis het een’ge, dat ik kan:
‘k gooi mijn vuilwater weg en vul de kan;
maar ‘k heb geen droogdoek; en ik mors altijd.

Zxedj zegt, dat dat geen werk is voor een man.
En ‘k voel me hulploos en vol zelfverwijt,
als zij mijn lang verwende onpraktischheid
verwent met wat ze toverde in de pan.

En steeds vereerde ik Hem, die zich ontvouwt
tot feexebrie van wereld, kunst en weten:

als zij me geeft mijn bordje havermout,
en ‘k zie, haar vingertoppen zijn gespleten,

dan voel ik xe9xe9nzelfde adoratie branden
voor Zon, Bach, Kant, en haar vereelte handen.

Johan Andreas dxe8r Mouw (1863-1919)

Uit: Volledig dichtwerk (1986)
Uitgever: G.A. van Oorschot , Amsterdam)

Het is zox92n dag waarop alleen verkeerde woorden
samen met hem opstaan, zich uitrekken, pontificaal
voor hem gaan staan. x93Weet je nog wat er gebeurde
toen je ons gebruikte?x94 Hij weet het weer.
 
Het eerste uur vraagt nog niet veel, misschien kan hij het
in de waan laten dat alles bij het oude is. Hij acht de kans
niet groot, heeft het te vaak gedaan, zox92n uur is ook niet gek.
Voordat het om is heeft het hem al drie keer uitgelachen.
 
Okxe9, nu geen paniek. Er is niets aan de hand wat je niet kent.
Check je agenda, zet overal een streep door. Trek de telefoon eruit
en zet de bel af. Kruip weer in bed, dekens over je hoofd.
Hij hoort het bloed dat in zijn oren gonst. Het vloekt, het scheldt.
 
Hij is hier niet, ligt in de zon, neuriet een wijsje dat nog niet bestaat.
Het helpt, verdomd, het helpt. Kan het zo simpel zijn?
Bedenk een lettergreep en nog een. Proef ze. Pas ze aan elkaar.
Zeg a x96 e x96 i x96 o x96 u en steek je tong uit. Grijns.  

 

Te gast geweest bij Radio Amsterdam FM. Was leuk, alleen zat ik bij het voorlezen iets te dicht bij de microfoon. Even vergeten dat het radio was, sorry heren. Veel dank aan Bert van Galen voor de uitnodiging.

Hier (na het nieuws) kun je de uitzending beluisteren .

(for twins to be)

Ik droomde dat ik mezelf zag.
Niet in een spiegel, maar zoals je
een ander ziet. Ik zag en werd gezien. 
 
Zo is het, denk ik, als je samen uit xe9xe9n schoot
geboren wordt. Of is het juist een levenslange
strijd om de seconden, het bord linzen?
 
Liever als twee hondjes samen spelen, a Portrait
of the Artist as Two young Dogs. Kwispelend
de dagen in, slapen in dezelfde mand.
 
 O zeker, meet je kracht, ga het gevecht aan.
Neem jezelf en neem elkaar de maat. Maar weet:
je hoeft je hand maar uit te steken en je vindt jezelf.
 

voor de toen nog ongeboren Nederlands-Ierse tweeling van Peter van de Kamp en Caroline Doody. Intussen zijn ze er: Saskia en Laura, 1 maart 2011.

Huilen in Den Haag: stel je geen tranen voor.
Het is een bed tegen een muur geschoven.
Dat afgepaste knikje in de lift.
 
Thuiszitten in stof van weken
en dan uitgaan in je nette pak.
Het zijn de hoofden in de rijen voor je.
 
Huilen in Den Haag is krap bemeten,
is naar een feestje gaan omdat het hoort.
 
Zeggen dat het goed gaat, dat je
weer eens op huis aan moet, we bellen!
 
Het krijsen uitbesteden aan een meeuw.

ook in: Huilend in Den Haag, Haags Fris 10, De Witte Uitgeverij, Leiden en in Meander 405. Daar ook te beluisteren.

Men zou me open kunnen snijden en op zoek
gaan naar wat mij tot mij maakt. Mijn vermogen
vinden om mijn schouders op te halen. Men zou
het kunnen isoleren, het verwijderen, op een schaaltje
leggen en van dichtbij bestuderen.
 
Men zou het over kunnen planten, er iemand
mee genezen die het nooit bezeten heeft.
x93Kijk,x94 zou men kunnen zeggen, x93deze man leeft al tien dagen
met dit gen. Zie hoe zijn voeten nu de aarde raken!x94
 
Men zou zich opblazen van trots. Naar mij
zou dan al maanden niemand hebben omgekeken. Vraag is 
of het me zou deren. Vraag is of het ertoe doet.
 
Waardoor slaap je en wat houdt je uit je slaap?
Ik ken iemand zonder armen, zonder benen
 
met de mooiste lach die ik ooit heb gezien.

ook in: Dagelijks Brood (Dichters in de Prinsentuin 2010), Uitgeverij kleine Uil, Groningen