Zie voor verder nieuws en gedichten: In letters 

Met een Arubaanse die ik liefheb
loop ik een rondje Lange Vijverberg.

Ik zie oranje lampen in de bomen.
Voor haar verft bloed de fraaie gevels rood.

Zie ik een ijsbaan in de gladde vijver,
zij hoe een slavenschip wordt opgetuigd.

Ze geeft me nieuwe ogen, die haar rood
voorgoed naast mijn oranje zullen zetten.

Ze mengen doen we niet. Haar oud verdriet,
mijn kinderlijk plezier, we maken plaats.

Dan is het tijd voor koffie. Het Voorhout
verwacht ons, statig en onaangedaan.

ook in: Poëzie op Pootjes, editie 2011 en in Vleugels van cement, De Witte Uitgeverij, 2012    

Het beeld dat je van mij gemaakt hebt
heeft zich tussen ons gezet.
Ik zie wat jij ziet en ik weet:
dat ben ik niet. Ik ben vervormd,
verkleurd. Misschien als ik die ochtend niet,
als jij toen wel -

Het beeld dat je van mij gemaakt hebt,
het beeld dat ik van jou bewaren zal,
minder en minder lijken ze op ons.
O ja, we praten nog, er vallen tussen ons
geen stiltes. Rusteloos bewegen onze handen
de monden die we voor de onze houden.

naar ‘Camera Obscura (Proefneming)’ en ‘Camera Obscura’ van Haye Smith
ook in: Woord wordt Beeld, Haagse Kunstkring 2011

Ze stonden op, een man, een vrouw,
in flatgebouwen die elkaar aankeken.
Zij vulde een emmer, hij laadde zijn wapens.

Ramen zullen weer vuil worden, mensen niet meer
opstaan. Iemand zal een boek schrijven,
brieven in dossiers stoppen. Niemand zal vastleggen

hoe de vrouw haar lichaam rekte, van de ladder stapte,
de zeem uitspoelde, de radio aanzette,
iets hoorde wat ze niet begreep.

ook in: De Vrede van Den Haag, deel 2, Haagse gedichten over vrede en vrijheid, R.G. Ruijs Stichting, 2011 en in Vleugels van cement, De Witte Uitgeverij, 2012

(for twins to be)

Ik droomde dat ik mezelf zag.
Niet in een spiegel, maar zoals je
een ander ziet. Ik zag en werd gezien.

Zo is het, denk ik, als je samen uit één schoot
geboren wordt. Of is het juist een levenslange
strijd om de seconden, het bord linzen?

Liever als twee hondjes samen spelen, a Portrait
of the Artist as Two young Dogs. Kwispelend
de dagen in, slapen in dezelfde mand.

O zeker, meet je kracht, ga het gevecht aan.
Neem jezelf en neem elkaar de maat. Maar weet:
je hoeft je hand maar uit te steken en je vindt jezelf.

voor de toen nog ongeboren Nederlands-Ierse tweeling van Peter van de Kamp en Caroline Doody. Intussen zijn ze er: Saskia en Laura, 1 maart 2011.

zo laat naar bed
geen wekker gezet
lang willen slapenschaaltje schelpen
ooit gelukwens
staat bij mijn bed

ook in: Poeslief, Rainbow Essentials, Amsterdam 2010